مرا در پای نارونی افرید که آدم به حوا عاشق شده بود. هزاران سال من بودم و خودش. رهایم کرده بود در بهشت تا شاد باشم از معجزه ی رنگ ها. نقاش آفریده بودم آن نقاش ازلی. هرچه رنگ داشت در بساط، بخشیده بود به دست های رنگین کمان من. و دستان من چه باشکوه می کشید معجزه هایش را بر آسمان ... تا روزی که نگاهم افتاد به زمین. و به آن ها که دو چشم داشتند و یک قلب. و خطاکار بودند و عاشق. نگاه دزدانه ام را که دید گفت : تو از تبار آنها نیستی. آدم ها بیگانه اند با رنگ های تو ... و مهربانانه پندم داد به دوری از وسوسه های خاک ... و من بودم که بازیگوشانه فرمان نبردم از او ، که شاید خطا از اوست که فراموش کرده بود قلب بیافریند در سینه ی من !
تا آن روز که در پای نارون پیر مرا در آغوش کشید. به مهربانی پیشانیم را بوسید با باران. حتی خورشید را گردانید تا حُرم آن بال های نازکم را دلگیر نکند . با همه ی شکوهی که در خلقت داشت ناز می کرد مرا به خیال که آرامم کند ...

آن گاه آهسته در گوشم گفت : بی نیازی ؟ خوشبخت ؟

گفتم نه ... عشق می خواهم

نا امید بیرونم کرد از بهشت

تا هجرتم را آغاز کنم  ... در پی تباری که تبار من نبود و رنگ های مرا نمی فهمید.

 سرآغاز هجرت من     پنجشنبه 29 اردیبهشت 1390

******

شب بود ... و آسمان تیره ... و زمین تیره ... و بر زمینی چنین تیره ، روزگاری "آدم" سقوط کرده بود ... و من نیز در پی اش .

سقوط درد دارد. نه از شکستن استخوان ها. درد تحقیر رانده شدن است که می شکند بغضت را ... درد دور افتادن از معجزه ی رنگ هاست که می شکند چشمان نگرانت را به دست های خالی از همه چیزت.

و این گونه بود که من چشم باز کردم و دیدم که افتاده ام در حیاط خانه ی پلاک چهار و منیژکی زیبا ایستاده بالای سرم که « اینجا چه کار میکنی این چنین گریان؟» و منِ گیج و حیران، نمیدانستم در سرزمینی که همه ی تاریخش تاریخ بی آبی است، این همه اشک از کجا چشمه می شد از چشم هام... راست گفته بود . من از تبار ایشان نبودم و جادوی کلامشان بر زبانم جاری نبود... در سیاهی آن شب سقوط ، از پرهای خالی از پرواز بالهام لباسی ساختم بر اندام شکسته ام و به راه افتادم در زمین به جستجوی آنچه سرآغاز هجرتم بود .  

سقوط   جمعه 30 اردیبهشت 1390

******

دستهایم را از خالی آسمانی بركشیدم كه قداست موهومش را سال ها در ذهنم فرو كرده بودند و اراده كردم ساره ای باشم که بازیگوشانه و رها بخندد به تمام ابیات ناموزون آیه های منجمدی كه آدرس اشتباه داده بودندشان ... الف لام قاف این قافیه كوچك تر از آن بود كه خانه ی سیمرغی باشد ... گفتمشان كه خورشید باشد پیشكش خودتان ... با تیغ شعله اش بسوزید در ترس پادافراه دوزخ موعودتان ... مرا همین سایه ی تاریك بس كه سرپناه خنده های كافرانه ام باشد ... تمام عمر از همه ی آنهایی كه مثل هم نبودند و از من هم نبودند و از هم، هم جدا مانده بودند، یك جور زخم خوردم و نفهمیدم كجای كارم اشتباه بود ... تنها دیدم راه های سعادت را كه هیچ، خیلی وقت است خودم را هم گم كردم در این تاریكی ... و دست بردم در انحنای حلقه های تو در توی زنجیر ازل بافته ی رحمانیت و پاره پاره های تن را قربانی «رَب»ی كردم كه "من" بود و بازیچه ی عشق های خاله بازی نبود و تنها ناظری بود عاشق و دلخوش به پروانه شدن كرم ها ... و نشستم به حضور و تماشا کردم دختركی ساره نام را كه از شگفتی درك بودنش شمعی در آن سایه افروخت ، به نیت به شوق آوردن پروانه ای كه بشارت داده شده بود به تولدش از پیله ی "من" !

 از من تا من   پنجشنبه 21 مهر 1390

******

در سرزمینی بالیدم كه بَرَش چهارگونه باد می وزید و دَرَش افراشته ترین نخل ها سر افراشته بود ... كه دریاش ماهیانی داشت كه بیرون از آب روی ساحل راه می رفتند ... و ماهیگیرانی كه سفره هاشان هم كه خالی بود، مهمان گرمای بی چشمداشت دل هاشان میكردنت ... در سرزمین نخل و نارنج سالخورده ای که کودکی هایم در پناه آغوششان گذشت... سرزمینی که سقوط و گریز را در پس عشق به من آموخت در طلسم شوم صداها ... صدایی که هنوز میپیچد توی سرم . صداترین صدا

نخل و نارنج و خاطره    سه شنبه 15 شهریور 1390

******

صدای حنجره ی پرنده بود در سازش. نه از این پرنده های زمین؛ مثل پرنده های خواب. که می آیند از کهکشان های دور. صدای غریبی دارند. انگار صدای آغاز خلقت است... مثل صدای جیغ هایی که پرنده ی روحم می زد وقتی همه ی حرف هام ناگفته می ماند با او. که شمس من بود و خدای من! صدای آن همه کلام که مرده به دنیا می آمدند و نمی رسیدند به حنجره ی من و او . و فقط می پیچید در سه تار جادوییش... دیر دانستم که باید گریخت از طلسم شوم این صداها.... الهه ی نازش مرا می برد به شب اول قبر. نکیر و منکر سازش نقب می زنند به اعماق روح. چنگ می زدند و بیرون می آوردند تمام تصویر هایی را که دفن شده بود در اعماق من ... تصویر او با آن سه تار جادوییش و گریه ای که می لرزید روی لب های معصومش ... یک جسد که دو شبانه روز طبل زدند کنار دریا تا بیاید به سطح آب. و یک نامه ی ناتمام برای من. هیچ جسدی طاقت ندارد این همه بماند زیر آب. چقدر باید رنجیده باشد از صداهای زمین... زنان و مردان سیاهپوشی که تمام روز در سکوتی سرافکنده و تمام شب در گریه ای خاموش ، پابه پای طبال ها رفته اند از این سر ساحل تا آن سر ... و او که در اعماق گفته است بزنید هنوز . در جهانی که تکلیف عشق مرگ است، اینجا خوشم با ماهیان دریا...

صدای اعماق    پنجشنبه 3 آذر 1390

******

آه از ما كه چقدر وای ... از من كه چقدر دیر ... و از تو كه چقدر زود ...

وای از ما كه چقدر آه ... از من كه در سكوت ... و از تو كه در سراب ...

وای از ما كه ماندیم در من از تو كه خفته ای با چشمان باز در كابوس و بی نگاه

...    شنبه 3 دی 1390 (نوشته ها به رنگ سفید اند)

******

و وای از من که چقدر دیر و تنها در پس مانده ی رویا گفتمش که : بیا عزیزترینم . بیا غلت بزنیم باهم در اعماق آب. اینجا ماهیانی هست که از جنس رویایند. بگذار بگذرند دسته های عزا. الهه ی نازت این بار آمده که بماند. بزن آن سه تار جادویی را.

 صدای اعماق    پنجشنبه 3 آذر 1390

******

بله ! عشق هم سهمش برای ما شناست میان ماهیان مرداب به ساعاتی که در یا هیچ نیست مگر همه ی هول هستی ...

******

پس از آن همیشه دیوانگی و گریز بود و بعد دردی مبهم در اعماق سرم. میان آن اسم های گم شده در آخرین لایه های چرب مغزم ... و صداهایی که انگار از بند نافم به گوش میرسید. از دانه های آبی تسبیح مادربزرگ که می گفت بخوان : والعصر ، ان الانسان لفی خُسر ... و صدای کودکی هایم که می خواند ، بی آنکه بداند. بی آنکه هنوز هم بدانم ...

 صدای اعماق    پنجشنبه 3 آذر 1390

******

زمان هم حتی مرهم نیست. زمان زخم ها را می لیسد و تازه می كند و آنها را دردناك تر از پیش برجای می گذارد... آری زمان مرهم نیست. نظاره اش آلوده ات می كند به اوهام. و گاهی، به عكس های توی آلبوم كه زل می زنی، دخترك كودكی هایت یواشكی نفس می كشد روی سه چرخه اش... توی بغل مادربزرگ ... یا كنار حوض ماهی ها! انگار كه یك تكه هوا جا مانده باشد در كالبد لحظه ی مدام اسیر شده در عكس ها ...

بیشتر اگر زل بزنی، درد زخم های بلوغ را هم پیدا می كنی توی همین نفس ها. مثل اینكه به دخترك توی عكس گفته باشی یكهو: « هی !  اون پرنده هه رو ! » و او همان جا روی سه چرخه اش سر بچرخاند به آسمان در پی انگشت اشاره ای ناپیدا . و ناگهان تمام جهانش گُر بگیرد از سوزش زخم چنگال های تكامل . و همه ی عمر گیج و گم، در تمام زندگی اش بگردد پی پرنده ای كه نیست ... كه نبوده است هرگز ... و یا بوده است و همین طور دارد می رود سمت سیاره ای كه سیاره ی او نیست و لابد زمانش جور دیگری تا می كند با آدم ها و زخم ها !

زمانی دیگر    سه شنبه 13 دی 1390

******

در تفاسیر گفته اند: مصیبت به هرآنچه گفته می شود كه اصابت می كند بر انسان. سَوای نحوست و تقدس آن! همان كه در میانه ی راه زندگی بر من فرود آمده بود . همان مصیبتی كه نمی شناختمش و درون همان صداها بود. سر برداشتم و گیج و مبهوت از خواب هزار ساله ی كهفم چشم گشودم و ماندم كه «به كجا می روم؟» چه سؤال ابلهانه ای! هر كسی می رود، لابد می داند به كجا. ترس از «مكان» هنگامی لگام می گسلد كه گم باشی از «كجا؟». چنگ می زدم به هر چیز كه «حقیقت» می خواندنش، مثل چنگ زدن نابینایی به نور، به هر چه از ذهنم می گذشت. تا مگر اندكی روشنایی بتابانم به مقصدی كه پنهان بود. به مقصدی که همان مبدا گم شده بود ...

(3) صدا    پنجشنبه 27 بهمن 1390

******

انا لله و انا الیه راجعون

******

من اگر فرشته ای بودم که از آسمان گریخته،
امروز بازگشته ام
با دستان خالی
باید به قصه گو اعتماد کرد:
«این زمین هیچ گاه امن نبوده ...
 ... حتی برای اندکی پرسه »

بازگشت یک فراری    چهارشنبه 28 اردیبهشت 1390

پ.ن. کلیه ی لینک ها به پست های وبلاگ "پیکان آسمان" می باشد!

پ.ن : نقاشی اثر استاد محمود فرشچیان است با عنوان "عدالت"

بهار می آمد

تمام باغچه در انتظار روییدن

و من كنار تو پروانه خشك می كردم

پ.ن. محل نگه داری تابلوها در مطب یك دندانپزشك در حوالی چیذر می باشد

پ.ن. سفارش كار پذیرفته می شود !

* متن از من نیست... در حقیقت نمیدانم از كیست

تو می میری و من یادم می رود خاكت كنم ... به خودت هم رهایت نمی كنم . به خودت كه باشد از این بالا یكراست می پری و می روی توی زمین ... می مانم به تر و خشك كردن جنازه ای كه همه ی خاك های زمین می طلبندش ... هر روز با گرمایم می نوازمت كه جسم مرده ات بو نكند و باد نكنی از غرور مُردگی به خودت !

من به ماندن دستور داده شده ام.

روی ته مانده ی بریده ی چنار پیر ایستاده بودم و تمرین درخت شدن می کردم که گنجشک خسته ای آرام روی شاخه ام نشست ... انگشت هام را حلقه کردم دور تن کوچکش و زنده زنده ، آنقدر فشارش دادم که جان داد ... و قلبش که تند می تپید در سینه اش له شد انگار ... انگشت هام را که باز کردم دستم خالی بود و دلم تلخ ... هرگز درخت خوبی نخواهم شد .

پ.ن. یادی از منیژكم

فریاد نمیزنم

نزدیك تر می آیم تا صدایم را بشنوی

«عمران صلاحی»